Συγγραφέας: Μανθούλης Ροβήρος

σελ. 112
διαστ. 14.5 x 21.5
1η έκδοση (2019)

ISBN: 978-960-576-913-0 Κατηγορία: Συγγραφέας:

10,60 με φ.π.α.

37 ποιήματα

10,60 με φ.π.α.

Κράτηση και παραλαβή από κοντινό σας βιβλιοπωλείο

Κράτηση

Πώς και πότε ακριβώς βρέθηκα στο πατάρι του Λουμίδη ούτε ξέρω. Μάλλον στις αρχές αρχές του 1948. Κάποιος με πήγε, ή πήρα το θάρρος να πάω μόνος μου, όταν, μετά τη Μάχη της Κόνιτσας, απαγορεύτηκαν όλες οι αριστερές οργανώσεις και τα έντυπά τους, και o Ελληνο-Σοβιετικός Σύνδεσμος (στον οποίο συχνάζαμε με τον Βαγγέλη Γκούφα, τον Μάνο Χατζιδάκι, μεταξύ άλλων), έπαψε να είναι το πολιτιστικό μας καταφύγιο, λόγω της στενής αστυνομικής παρακολούθησης. Μια ακόμα ιστορική στιγμή που έχω ζήσει είναι η αποκαθήλωση του Ριζοσπάστη. Τα γραφεία του ήταν στη γωνία Σταδίου και Εδουάρδου Λω –νυν Χρήστου Λαδά–, εκεί που πήγε ο Ζαχαριάδης όταν ένα αεροπλάνο τον έφερε από το Νταχάου τρία χρόνια νωρίτερα. Περνούσα τυχαία στη Σταδίου και βλέπω δύο αστυφύλακες να αφαιρούν την ταμπέλα του Ριζοσπάστη απ’ το μπαλκόνι, στη γενική αδιαφορία. Άλλωστε υπήρχαν πια Εαμίτες; Όσοι δεν ήταν στη Γυάρο, στην Ικαρία, στη Μακρόνησο, στο Βουνό ή στις φυλακές ήταν στρατευμένοι στον «Εθνικό» Στρατό. Μόνο εμείς είχαμε απομείνει, νομίζω, δηλαδή εμείς του Λουμίδη!

Απόσπασμα

ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΥΠΝΟΣ

Τη χτεσινή νύχτα
την ήπιανε γουλιά γουλιά
τα δικά της λόγια
και τα δικά μου δάκρυα.
Την φύσηξε το φως κατάματα
και γύρισε το ερωτικό της βάρος
με ακρίβεια ρολογιού.

Με συνεπήρε ο χορός της φωτιάς
όταν γύρω απ’ το ποτήρι
στριφογύριζε η οργή.
Όταν δε κατακάθισε το έπος
αναγραμματισμένο
στον πυθμένα της παλάμης,
στο κοιμητήριο το χιόνι αναπαύτηκε πυκνότερο.

Ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα,
κοιμήθηκε το κορίτσι
σε πορτοκαλένια φορεσιά
ανάμεσα στον άντρα της
και στον πορτοκαλένιο τοίχο.

Βιβλια του ιδιου συγγραφεα

37 ποιήματα

Συγγραφέας: Μανθούλης Ροβήρος

σελ. 112
διαστ. 14.5 x 21.5
1η έκδοση (2019)

ISBN: 978-960-576-913-0 Κατηγορία: Συγγραφέας:

10,60 με φ.π.α.

37 ποιήματα

10,60 με φ.π.α.

Κράτηση και παραλαβή από κοντινό σας βιβλιοπωλείο

Πώς και πότε ακριβώς βρέθηκα στο πατάρι του Λουμίδη ούτε ξέρω. Μάλλον στις αρχές αρχές του 1948. Κάποιος με πήγε, ή πήρα το θάρρος να πάω μόνος μου, όταν, μετά τη Μάχη της Κόνιτσας, απαγορεύτηκαν όλες οι αριστερές οργανώσεις και τα έντυπά τους, και o Ελληνο-Σοβιετικός Σύνδεσμος (στον οποίο συχνάζαμε με τον Βαγγέλη Γκούφα, τον Μάνο Χατζιδάκι, μεταξύ άλλων), έπαψε να είναι το πολιτιστικό μας καταφύγιο, λόγω της στενής αστυνομικής παρακολούθησης. Μια ακόμα ιστορική στιγμή που έχω ζήσει είναι η αποκαθήλωση του Ριζοσπάστη. Τα γραφεία του ήταν στη γωνία Σταδίου και Εδουάρδου Λω –νυν Χρήστου Λαδά–, εκεί που πήγε ο Ζαχαριάδης όταν ένα αεροπλάνο τον έφερε από το Νταχάου τρία χρόνια νωρίτερα. Περνούσα τυχαία στη Σταδίου και βλέπω δύο αστυφύλακες να αφαιρούν την ταμπέλα του Ριζοσπάστη απ’ το μπαλκόνι, στη γενική αδιαφορία. Άλλωστε υπήρχαν πια Εαμίτες; Όσοι δεν ήταν στη Γυάρο, στην Ικαρία, στη Μακρόνησο, στο Βουνό ή στις φυλακές ήταν στρατευμένοι στον «Εθνικό» Στρατό. Μόνο εμείς είχαμε απομείνει, νομίζω, δηλαδή εμείς του Λουμίδη!

Απόσπασμα

ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΥΠΝΟΣ

Τη χτεσινή νύχτα
την ήπιανε γουλιά γουλιά
τα δικά της λόγια
και τα δικά μου δάκρυα.
Την φύσηξε το φως κατάματα
και γύρισε το ερωτικό της βάρος
με ακρίβεια ρολογιού.

Με συνεπήρε ο χορός της φωτιάς
όταν γύρω απ’ το ποτήρι
στριφογύριζε η οργή.
Όταν δε κατακάθισε το έπος
αναγραμματισμένο
στον πυθμένα της παλάμης,
στο κοιμητήριο το χιόνι αναπαύτηκε πυκνότερο.

Ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα,
κοιμήθηκε το κορίτσι
σε πορτοκαλένια φορεσιά
ανάμεσα στον άντρα της
και στον πορτοκαλένιο τοίχο.

Βιβλια του ιδιου συγγραφεα

X